Z punktu widzenia technologii, każda karta jest traktowana jako karta identyfikacyjna, określona normami Międzynarodowej Organizacji Standaryzacji (ang. International Organization for Standardization), definiującymi cechy fizyczne i inne. Plastikowa karta identyfikacyjna w systemach to jedno z jej licznych zastosowań. Karta jest tylko dokumentem potwierdzającym uprawnienia, ma szybko identyfikować jej posiadacza i instytucję która ją wydała. Dlatego też pierwszym podstawowym elementem połączenia karty z jej posiadaczem jest jej spersonalizowanie, czyli nadnie jej unikalnej cechy. 

Najpopularniejsza metoda personalizacji to tłoczenie wypukłe (ang. embossing), płaskie (ang. flat printing), wklęsłe (ang. infil). W systemach bankowych pola personalizowane oraz ich zawartość są ściśle określone. Część pierwsza zawiera numer identyfikujący emitenta karty i jej posiadacza (np. początkowe cyfiy to numer banku w systemie VISA, dalsze to numer konta klienta). Część druga to obszar na dane posiadacza karty, takie jak nazwisko i imię, adres i inne informacje które mogą być wymagane, np. data ważności2. Każda karta identyfikacyjna ma określony numer, który winien być zgodny z międzynarodowymi systemami numerowania. Pierwsza cyfra identyfikuje rodzaj działalności gospodarczej, z którą związana jest karta. Cyfry 4 i 5 zarezerwowane są więc dla kart bankowych. Znaczenie drugiej cyfry jest również zunifikowane. Przykładowo karty o początkowym numerze 59 zostały wydane przez krajowe instytucje finansowe. Ostatnia cyfra numeru karty jest często cyfrą kontrolną, wyliczoną zgodnie z algorytmem Luhna1. 

W określonym miejscu na karcie znajduje się zwykle pasek magnetyczny. Ma on ułatwiać szybkie i bezbłędne wprowadzanie do systemu danych identyfikujących kartę, a przez to i jej posiadacza. Dane na pasku magnetycznym zapisane są na trzech ścieżkach. Pojemność informacyjna paska magnetycznego jest bardzo ograniczona. Pierwsza ścieżka 76 znaków alfanumerycznych, druga ścieżka 37 znaków numerycznych, trzecia 105 znaków numerycznych. Pasek magnetyczny nie jest zabezpieczeniem karty. Dane zapisane na pasku są jawne, nie są w żaden sposób kodowane, a co za tym idzie możliwe do odczytania przy użyciu czytnika kart magnetycznych. Również łatwo jest skopiować informacje zapisane na pasku magnetycznym z jednej karty na inną, tworząc kartę fałszywą, z takim samym zapisem. Na kartach płatniczych normy ISO określają strukturę zapisu informacji na pasku magnetycznym. Najważniejsze dane tam umieszczone to numer karty, nazwisko posiadacza, kod kraju w którym została wydana oraz data ważności2.

Z kartami posiadającymi pasek magnetyczny często związany jest tajny, czterocyfrowy numer identyfikacyjny PIN (ang. Personal Identification Number), który jest elektronicznym podpisem posiadacza karty i służy do sprawdzania jego autentyczności w systemie. Numer PIN jest znany tylko posiadaczowi karty. PIN nie jest zapisany na pasku magnetycznym, jak się powszechnie uważa, lecz jest każdorazowo generowany na podstawie danych zawartych na pasku magnetycznym, przy zastosowaniu bardzo skomplikowanych technik szyfrowania. Tak wygenerowany numer PIN jest porównywany z numerem wprowadzonym przez posiadacza karty. 

W systemach bankowych należy pamiętać, że rola jaką pełnią karty jest bardzo ograniczona. Nie są one surogatem pieniądza, na karcie nie jest zapisany stan konta klienta, nie służą do przenoszenia wartości pieniądza, jedynie identyfikują klienta
z numerem konta bankowego, upraszczając procedury i operacje bankowe. Dowodem zawarcia transakcji jest zawsze podpis klienta. Może to być zarówno normalny, ręczny podpis lub podpis elektroniczny, czyli wprowadzenie tajnego numeru identyfikacyjnego PIN. Karty płatnicze są własnością emitenta, który decyduje o uprawnieniach wynikających z posiadania kart. Klient dostaje kartę w użytkowanie, a nie na własność. Dlatego bank może wydać decyzje o zastrzeżeniu i zatrzymaniu karty, jeśli jej użytkownik posługuje się nią nie zgodnie z podpisaną umową. System, w którym działają karty można podzielić na dwie grupy, w zależności od sposobu kontaktu z siecią komputerową, zawierającą dane o stanie uprawnień klienta. 

Systemy on-line to takie, w których wszystkie czynności wykonywane są z bieżącym dostępem do systemu komputerowego, do bazy danych, za pośrednictwem linii telekomunikacyjnych lub bezpośrednio w miejscu transakcji (stoisko sklepowe podpięte do komputera, karta bilet w systemie komunikacji miejskiej, karta dostępu w systemach rejestracji czasu pracy i kontroli dostępu itp.). Jest to bardzo dobre rozwiązanie zabezpieczające przed większością oszustw ale kosztowne, wymagające specjalnych instalacji, sprzętu i oprogramowania jak i ponoszenia kosztów transmisji danych.

Alternatywą są systemy off-line, gdzie praca wykonywana jest bez bieżącego kontaktu z siecią komputerową. Takie rozwiązanie jest dużo tańsze, ale bardziej ryzykowne. Sprawdzenie stanu uprawnień użytkownika następuje w sposób wizualny przez sprzedawcę czy kasjera natomiast w np. bankomatach tylko w wypadkach, gdy kwota transakcji przekracza określony poziom. 

Więcej informacji na temat kart bankowych znajdziecie Państwo na stronie www.e-krarta.pl 

1 ISO 7812, Identification cards - Numbering system and registration procedurę for issuer identifiers 
2 ISO 7813, Identification cards - Financial transaction cards.